Sanat, insanoğlunun sadece hayatta kalmakla yetinmeyip, varoluşunu anlamlandırmak ve estetik bir forma sokmak için bulduğu en yüce ifade biçimidir. Bir tuvale sürülen fırça darbelerinden, bir sahnedeki sessiz bekleyişe kadar her sanatsal eylem, izleyicide derin bir duygusal yankı uyandırma potansiyeline sahiptir. Sanatla iç içe yaşayan bir insan, dünyaya sadece pratik bir fayda penceresinden değil, güzellik ve estetik penceresinden bakmayı öğrenir. Gri ve monoton bir şehir hayatının ortasında görülen renkli bir duvar resmi bile, o günkü tüm karamsar düşünceleri bir anda silebilir. Sanatın en büyük gücü, mantığın bittiği yerde duyguların devreye girmesini sağlayarak ruhsal bir arınma (katarsis) yaşatmasıdır. Bu arınma sayesinde insan, içindeki birikmiş öfke, hüzün veya sevinci çok daha sağlıklı ve estetik bir şekilde dışa vurma imkanı bulur.
Sadece sanat eserini üreten değil, aynı zamanda o eseri tüketen ve yorumlayan kişi de ciddi bir zihinsel dönüşüm sürecinden geçer. Farklı dönemlere veya kültürlere ait sanat eserlerini incelemek, bireyin vizyonunu genişleterek dünyayı başkalarının gözünden görme yeteneğini, yani empatisini artırır. Otoriter rejimlerin ilk olarak sanatı ve sanatçıları sansürlemeye çalışması tesadüf değildir; çünkü sanat, insanlara özgür düşünmeyi ve statükoyu sorgulamayı öğretir. Sanatın içine gizlenmiş olan felsefi mesajlar, insanı kendi iç dünyasına doğru bir yolculuğa çıkararak varoluşsal sorular sormaya teşvik eder. Herhangi bir sanat dalıyla amatör olarak ilgilenmek bile beynin sağ lobunu aktive ederek yaratıcı problem çözme becerilerini inanılmaz derecede geliştirir. Hayatı boyunca hiç sanatla ilgilenmemiş birinin zihinsel esnekliği ile düzenli tiyatroya giden birininki asla aynı olamaz.
Sanatın iyileştirici gücü (sanat terapisi), modern tıbbın ve psikolojinin de onayladığı, anksiyete ve depresyon tedavisinde aktif olarak kullanılan bilimsel bir gerçektir. Kelimelerle ifade edilemeyen travmalar veya bastırılmış duygular, renkler veya kil hamuru aracılığıyla çok daha kolay ve güvenli bir şekilde yüzeye çıkar. Çocuk yaşlarda sanatla tanışan bireylerin hem motor becerileri gelişir hem de ileriki yaşlarda çok daha özgüvenli, hoşgörülü ve ince ruhlu insanlar olurlar. Toplumsal olarak bakıldığında ise sanat, bir milletin ortak hafızasını canlı tutan ve nesilleri estetik bir bağla birbirine kenetleyen çimentodur. İnsanoğlu yemek yiyerek bedenini beslerken, sanat sayesinde ruhunu doyurur ve gerçek anlamda insan olduğunu hisseder. Sanatsız kalan bir toplum, hayat damarlarından biri kopmuş demektir; çünkü sanat lüks değil, insani bir zorunluluktur.