Stres, aslında insanı tehlikelere karşı uyanık tutan ve hayatta kalmasını sağlayan son derece doğal ve gerekli bir fizyolojik tepkidir. Sorun, stresin kendisinde değil, modern yaşamda (trafik, faturalar, iş baskısı) karşılaştığımız tehditleri de beynimizin vahşi bir hayvandan kaçıyormuşuz gibi (savaş veya kaç) aynı şiddetle algılamasındadır. Vücudumuzda sürekli yüksek seviyede seyreden kortizol ve adrenalin hormonları, zamanla kas gerginliklerine, bağışıklık çöküşüne ve hatta kalp krizlerine davetiye çıkarır. Stresi tamamen yok etmeye çalışmak ütopik ve imkansız bir çabadır; asıl marifet stresli anlarda verilen tepkileri yönetebilmektir. Olaylar karşısında kontrol edemediğimiz dış faktörlere odaklanmak yerine, sadece kendi tepkilerimize ve düşünce biçimimize (algımıza) odaklanmak stres yönetiminin ilk aşamasıdır. Karşımızdaki bir sorun için "Bu benim hayatta kalmamı tehdit ediyor mu?" sorusunu sormak, beynin abartılı alarm sistemini hızla susturmaya yardımcı olur.
Fiziksel bedenin tepkilerini kontrol ederek zihni sakinleştirmek (somatik yaklaşım), anlık stres krizlerinde başvurulacak en hızlı ve etkili yöntemdir. Panik anında sığ ve hızlı nefes almak yerine, derin ve yavaş bir şekilde karından (diyaframdan) nefes almak vagus sinirini uyararak kalp ritmini saniyeler içinde düşürür. "Kutu nefesi" (4 saniye al, 4 saniye tut, 4 saniye ver, 4 saniye bekle) tekniği, sinir sistemini acil durum modundan çıkarıp dinlenme moduna geçiren bilimsel bir hiledir. Progresif (kademeli) kas gevşetme egzersizleri, ayak parmaklarından başlayıp baş bölgesine kadar tüm kasları sırayla sıkıp bırakarak bedendeki birikmiş fiziksel gerilimi boşaltır. Fiziksel egzersiz yapmak ve terlemek ise bedende biriken stres hormonlarını en hızlı şekilde yakarak yok eden doğal bir antidepresandır. Vücut sakinleştiğinde, beynin mantıklı kararlar alan (prefrontal korteks) bölgesi tekrar devreye girer ve sorun çözme yeteneğimiz geri gelir.
Zihinsel olarak stresli düşüncelerden uzaklaşmak için bilinçli farkındalık (mindfulness) ve meditasyon pratiklerini günlük hayatın içine yerleştirmek uzun vadeli bir kalkandır. Sürekli olarak geçmişteki hatalara üzülmek (depresyon) veya gelecekteki olası felaketlerden korkmak (anksiyete) yerine, dikkati yargılamadan sadece "şu an"a getirmek zihinsel bir detokstur. İş yükünün getirdiği stresten kurtulmak için görevleri önem ve aciliyet sırasına (Eisenhower matrisi) göre dizmek, kaos hissini ortadan kaldırarak kontrolün sizde olduğu hissini verir. Kendimize ayırdığımız özel bir zaman diliminde dijital cihazlardan tamamen uzaklaşıp bir hobiyle uğraşmak, zihnin fişini çekerek onu yeniden başlatmaktır. Olayları kişiselleştirmemek ve gerektiğinde hayır demeyi öğrenmek, kendinize ördüğünüz en güçlü psikolojik sınırlardır. Unutulmamalıdır ki stres dışarıdaki olaylardan değil, bizim o olaylara yüklediğimiz anlamdan doğar; anlamı değiştirdiğimiz an stres de yok olur.